ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΥΑΣΘΕΝΕΙΑ GRAVIS ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ;
Η Μυασθένεια Gravis – MG (Myasthenia Gravis) είναι μία χρόνια αυτοάνοση νευρομυϊκή πάθηση, κατά την οποία διαταράσσεται η μετάδοση του νευρικού ερεθίσματος από το νεύρο στον μυ.
Το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού, που φυσιολογικά μας προστατεύει από τις λοιμώξεις, παράγει εσφαλμένως αυτοαντισώματα εναντίον πρωτεϊνών της νευρομυϊκής σύναψης, δηλαδή αντισώματα που στρέφονται εναντίον πρωτεϊνών του ίδιου του οργανισμού.
Η νευρομυϊκή σύναψη είναι το σημείο όπου το νεύρο μεταδίδει στον μυ την εντολή για σύσπαση.
Αποτέλεσμα είναι μυϊκή αδυναμία που μεταβάλλεται και εύκολη μυϊκή κόπωση. Η αδυναμία συνήθως αυξάνεται με τη συνεχή ή επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα και βελτιώνεται με την ανάπαυση.
Η νόσος μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία.
ΠΩΣ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ;
Τα συμπτώματα διαφέρουν ανάλογα με τους μυς που επηρεάζονται.
Μπορεί να εμφανιστούν:
- πτώση του ενός ή και των δύο άνω βλεφάρων,
- διπλωπία, δηλαδή διπλή όραση,
- δυσκολία στη μάσηση, ιδιαίτερα όσο διαρκεί το γεύμα,
- δυσφαγία, δηλαδή δυσκολία στην κατάποση τροφής, υγρών ή σάλιου,
- μεταβολή της φωνής ή δυσκολία στην καθαρή άρθρωση, που μπορεί να αυξάνεται με την παρατεταμένη ομιλία,
- αδυναμία του αυχένα και δυσκολία στη στήριξη της κεφαλής,
- αδυναμία στα άνω ή στα κάτω άκρα, με δυσκολία στη βάδιση, στο ανέβασμα σκάλας ή στις καθημερινές δραστηριότητες,
- αδυναμία των αναπνευστικών μυών, δηλαδή των μυών που είναι απαραίτητοι για την αναπνοή και τον αποτελεσματικό βήχα.
Στην οφθαλμική μυασθένεια, τα συμπτώματα περιορίζονται στους μυς των οφθαλμών και των βλεφάρων.
Στη γενικευμένη μυασθένεια επηρεάζονται και άλλες μυϊκές ομάδες.
Η μυϊκή δύναμη μπορεί να μεταβάλλεται ακόμη και μέσα στην ίδια ημέρα. Για τον λόγο αυτό, οι δυνατότητες του ασθενούς σε μία συγκεκριμένη στιγμή δεν αποτυπώνουν πάντοτε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινή του ζωή.
ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ;
Ο νευρολόγος αξιολογεί το ιστορικό, τη χαρακτηριστική διακύμανση της μυϊκής αδυναμίας και τα ευρήματα της νευρολογικής εξέτασης.
Ο έλεγχος περιλαμβάνει εξετάσεις αίματος για ειδικά αυτοαντισώματα και εξειδικευμένο νευροφυσιολογικό έλεγχο, όπως δοκιμασία επαναλαμβανόμενου νευρικού ερεθισμού και, όταν χρειάζεται, ηλεκτρομυογράφημα μονήρους μυϊκής ίνας.
Η απουσία ανιχνεύσιμων αυτοαντισωμάτων δεν αποκλείει τη μυασθένεια.
Πραγματοποιείται επίσης απεικονιστικός έλεγχος του θύμου αδένα, κυρίως για τη διερεύνηση ενδεχόμενου θυμώματος.
ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ;
Υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες για τον έλεγχο της νόσου και τη βελτίωση της μυϊκής λειτουργίας.
Η αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει πυριδοστιγμίνη, η οποία διευκολύνει τη νευρομυϊκή μετάδοση, κορτικοστεροειδή και άλλες ανοσοθεραπείες.
Σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς με γενικευμένη μυασθένεια χρησιμοποιούνται και νεότερες στοχευμένες ανοσοθεραπείες, όπως αναστολείς του συμπληρώματος και αναστολείς του νεογνικού υποδοχέα Fc (FcRn), ανάλογα με τη μορφή της νόσου, τα αυτοαντισώματα και το ιστορικό θεραπείας.
Η θυμεκτομή, δηλαδή η χειρουργική αφαίρεση του θύμου αδένα, ενδείκνυται όταν υπάρχει θύμωμα (όγκος του θύμου αδένα) και σε ορισμένους ασθενείς με γενικευμένη μυασθένεια χωρίς θύμωμα.
Σε σοβαρή επιδείνωση μπορεί να χρειαστούν ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη ή θεραπευτική ανταλλαγή πλάσματος.
Ο θεράπων νευρολόγος επιλέγει και προσαρμόζει τη θεραπεία ανάλογα με τη μορφή της νόσου, τα αυτοαντισώματα, τη βαρύτητα των συμπτωμάτων, τις προηγούμενες θεραπείες και την ανταπόκριση του ασθενούς.
ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΟΥΝ ΤΗ ΜΥΑΣΘΕΝΕΙΑ
Ορισμένα φάρμακα μπορεί να επιδεινώσουν τη μυασθενική αδυναμία. Για τον λόγο αυτό, ο ασθενής πρέπει να ενημερώνει κάθε γιατρό και οδοντίατρο ότι πάσχει από Μυασθένεια Gravis και να συμβουλεύεται τον θεράποντα νευρολόγο πριν αρχίσει νέο φάρμακο ή γίνει σημαντική αλλαγή στη φαρμακευτική αγωγή.
Ο ασθενής δεν πρέπει να διακόπτει ούτε να αλλάζει μόνος του τη συνταγογραφημένη αγωγή. Πρέπει να ενημερώνει επίσης τον γιατρό για μη συνταγογραφούμενα φάρμακα και συμπληρώματα διατροφής που λαμβάνει.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται με ορισμένα αντιβιοτικά και άλλα φάρμακα που μπορεί να επηρεάσουν τη νευρομυϊκή μετάδοση.
Η βοτουλινική (αλλαντική) τοξίνη συνήθως αποφεύγεται, ενώ ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται με το μαγνήσιο, ιδίως όταν χορηγείται ενδοφλεβίως, επειδή μπορεί να επιδεινώσει τη μυασθενική αδυναμία.
Λοιμώξεις, πυρετός, χειρουργικές επεμβάσεις, υπερθέρμανση και άλλοι παράγοντες που επιβαρύνουν τον οργανισμό μπορεί επίσης να προκαλέσουν επιδείνωση των συμπτωμάτων.
ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ;
Νέα ή επιδεινούμενη δυσκολία στην αναπνοή, αδυναμία αποτελεσματικού βήχα, έντονη δυσκολία στην κατάποση ή αδυναμία διαχείρισης του σάλιου απαιτούν άμεση νοσοκομειακή αξιολόγηση.
Η σοβαρή αδυναμία των αναπνευστικών μυών μπορεί να οδηγήσει σε μυασθενική κρίση, με ανάγκη υποστήριξης της αναπνοής και νοσηλείας σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.
Ο φυσιολογικός κορεσμός οξυγόνου στο οξύμετρο δεν αποκλείει σημαντική αδυναμία των αναπνευστικών μυών. Σε αναπνευστική επιδείνωση καλούμε το 112 ή το 166, χωρίς να περιμένουμε να μειωθεί ο κορεσμός.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;
Η μυϊκή αδυναμία, η κόπωση και οι διαταραχές της κατάποσης ή της αναπνοής μπορεί να περιορίζουν την αυτοϋπηρέτηση, τη μετακίνηση, την εργασία και την κοινωνική ζωή.
Η Αποκατάσταση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνολικής αντιμετώπισης του ασθενούς και συμπληρώνει την ιατρική θεραπεία. Στόχος της είναι η βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας, ο περιορισμός της κόπωσης και η ασφαλής εκτέλεση των καθημερινών δραστηριοτήτων.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η σωστή προσαρμογή της θεραπευτικής άσκησης, επειδή η μυϊκή δύναμη και η αντοχή μπορεί να μεταβάλλονται σημαντικά κατά τη διάρκεια της ημέρας.
ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΜΥΑΣΘΕΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΛΑΣΗ;
Στην ΑΝΑΠΛΑΣΗ, η Διεπιστημονική Ομάδα Αποκατάστασης, με επικεφαλής τον ειδικό ιατρό Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης και σε συνεργασία με τον θεράποντα νευρολόγο, αξιολογεί συστηματικά τη μυϊκή δύναμη, τη μυϊκή κόπωση, τη βάδιση, την αντοχή, την ομιλία, την κατάποση, την αναπνευστική λειτουργία και την ικανότητα του ασθενούς να εκτελεί τις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής.
Με βάση τα ευρήματα καταρτίζεται εξατομικευμένο πρόγραμμα Αποκατάστασης, με συγκεκριμένους και μετρήσιμους θεραπευτικούς στόχους και συστηματική επανεκτίμηση της προόδου του ασθενούς και της επίτευξης των στόχων.
Η ένταση, η διάρκεια και ο συνδυασμός των θεραπευτικών παρεμβάσεων προσαρμόζονται στις ανάγκες και στις δυνατότητες κάθε ασθενούς.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:
- φυσικοθεραπεία και επιμελώς προσαρμοσμένη μυϊκή ενδυνάμωση,
- αερόβια άσκηση και λειτουργική εκπαίδευση,
- εκπαίδευση της βάδισης,
- διαχείριση της κόπωσης και εξοικονόμηση ενέργειας,
- εργοθεραπεία και εκπαίδευση στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής,
- αξιολόγηση για κατάλληλα βοηθήματα και ορθώσεις και εκπαίδευση στη χρήση τους,
- λογοθεραπεία για διαταραχές της ομιλίας και της κατάποσης,
- διαιτολογική αξιολόγηση και παρακολούθηση,
- κλινική ψυχολογία, με εκτίμηση και, όταν χρειάζεται, ψυχολογική υποστήριξη στον ασθενή και στην οικογένειά του,
- καθοδήγηση για τη σταδιακή επιστροφή στην εργασία και στην κοινωνική ζωή,
- αξιολόγηση και αντιμετώπιση διαταραχών της σεξουαλικής λειτουργίας.
Παρέχονται επίσης ενημέρωση, εκπαίδευση και καθοδήγηση στον ασθενή και στην οικογένειά του για την πορεία της νόσου, τη διαδικασία της Αποκατάστασης, την ασφαλή καθημερινή δραστηριότητα και την έγκαιρη αναγνώριση πιθανής επιδείνωσης.
ΚΛΙΝΙΚΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
Η αξιολόγηση στη Μυασθένεια Gravis πρέπει να λαμβάνει υπόψη ότι η μυϊκή δύναμη μεταβάλλεται με τη δραστηριότητα, την κόπωση, την ώρα της ημέρας και τη δράση της φαρμακευτικής αγωγής.
Για τον λόγο αυτό, η πορεία του ασθενούς αξιολογείται με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις της μυϊκής δύναμης, της κόπωσης, της λειτουργικής ικανότητας, της βάδισης, της αντοχής, της κατάποσης και της αναπνευστικής λειτουργίας.
Όπου ενδείκνυται, χρησιμοποιούνται τυποποιημένες κλίμακες αξιολόγησης, όπως η MG–ADL (Myasthenia Gravis Activities of Daily Living), η QMG (Quantitative Myasthenia Gravis) και η MG–QOL15r (Myasthenia Gravis Quality of Life 15-item Revised), ώστε η βαρύτητα της νόσου, οι επιπτώσεις της στην καθημερινή ζωή και η ανταπόκριση στις θεραπευτικές παρεμβάσεις να καταγράφονται με μεγαλύτερη ακρίβεια.
Στο Νευροφυσιολογικό Εργαστήριο της ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ μπορεί, όταν υπάρχει σχετική ένδειξη, να πραγματοποιείται εξειδικευμένος νευροφυσιολογικός έλεγχος.
ΜΥΪΚΗ ΚΟΠΩΣΗ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ
Όταν η νόσος είναι κλινικά σταθερή, η κατάλληλα προσαρμοσμένη άσκηση μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της μυϊκής δύναμης, της αντοχής και της λειτουργικής ικανότητας.
Η ένταση, η διάρκεια, ο αριθμός των επαναλήψεων και τα διαστήματα ανάπαυσης καθορίζονται εξατομικευμένα. Η άσκηση αυξάνεται σταδιακά, ανάλογα με την αντοχή και την αντίδραση του ασθενούς.
Οι θεραπευτές παρακολουθούν την αντίδραση του ασθενούς κατά τη διάρκεια της θεραπευτικής συνεδρίας και την κόπωση που παραμένει μετά από αυτήν.
Σημαντική αύξηση της αδυναμίας κατά την άσκηση απαιτεί διακοπή της και ιατρική επανεκτίμηση.
Ασυνήθιστα παρατεταμένη κόπωση μετά τη συνεδρία απαιτεί επανεκτίμηση του προγράμματος.
Νέα ή επιδεινούμενη διαταραχή της ομιλίας, της κατάποσης ή της αναπνοής απαιτεί άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Οι συνεδρίες προγραμματίζονται, όπου είναι δυνατόν, τις ώρες καλύτερης μυϊκής λειτουργίας, λαμβάνοντας υπόψη και τη δράση της φαρμακευτικής αγωγής. Αποφεύγονται η εξάντληση και η έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες.
Με την εργοθεραπεία, ο ασθενής εκπαιδεύεται να οργανώνει τις δραστηριότητές του, να εναλλάσσει προσπάθεια και ανάπαυση και να χρησιμοποιεί κατάλληλα βοηθήματα, ώστε να περιορίζεται η περιττή μυϊκή καταπόνηση.
ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΣΗ
Η κόπωση των μυών της μάσησης και της κατάποσης μπορεί να αυξάνεται όσο διαρκεί το γεύμα.
Η δυσφαγία χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, επειδή μπορεί να οδηγήσει σε εισρόφηση (είσοδο τροφής, υγρών ή σάλιου στην αναπνευστική οδό), πνευμονία από εισρόφηση, αφυδάτωση και υποθρεψία.
Στη Μονάδα Δυσφαγίας της ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ, όταν υπάρχει κλινική ένδειξη, πραγματοποιείται Ενδοσκοπική Αξιολόγηση της Κατάποσης – FEES (Flexible Endoscopic Evaluation of Swallowing), για τον έλεγχο της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της κατάποσης και τον εξατομικευμένο σχεδιασμό της θεραπείας, της σίτισης και της ενυδάτωσης.
Ελέγχεται επίσης κατά πόσον η κόπωση επηρεάζει την κατάποση.
Ανάλογα με τα ευρήματα, προσαρμόζονται η σύσταση των τροφών και των υγρών, το μέγεθος και η διάρκεια των γευμάτων, τα διαλείμματα και η θέση του ασθενούς κατά τη σίτιση.
Τα γεύματα προγραμματίζονται εξατομικευμένα με βάση τη φαρμακευτική αγωγή και τις οδηγίες του νευρολόγου, ώστε η σίτιση να γίνεται κατά τις ώρες της βέλτιστης μυϊκής λειτουργίας.
Η κλινική διαιτολόγος παρακολουθεί το σωματικό βάρος, την ενυδάτωση και την κάλυψη των διατροφικών αναγκών.
Όταν επηρεάζεται η φωνή ή η άρθρωση, παρέχεται εξατομικευμένη λογοθεραπευτική παρέμβαση, με προσαρμογή στην αντοχή του ασθενούς.
ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
Η αξιολόγηση περιλαμβάνει την αναπνευστική λειτουργία, την αποτελεσματικότητα του βήχα και τη δυνατότητα απομάκρυνσης των εκκρίσεων. Όταν χρειάζεται, πραγματοποιούνται αντικειμενικές μετρήσεις της ζωτικής χωρητικότητας και της δύναμης των αναπνευστικών μυών.
Στην ΑΝΑΠΛΑΣΗ, στους νοσηλευόμενους ασθενείς εφαρμόζεται, από την εισαγωγή τους, αναπνευστική φυσικοθεραπεία, με στόχο τη διατήρηση και βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας, την καλύτερη έκπτυξη των πνευμόνων και τη διευκόλυνση της κινητοποίησης και της απομάκρυνσης των βρογχικών εκκρίσεων.
Οι τεχνικές και η ένταση των ασκήσεων προσαρμόζονται στην αναπνευστική κατάσταση και στην κόπωση. Ειδικές ασκήσεις των αναπνευστικών μυών εφαρμόζονται μόνο σε κατάλληλα επιλεγμένους, κλινικά σταθερούς ασθενείς, με ιατρική καθοδήγηση.
ΕΙΔΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΙΣΙΝΑ
Στην ΑΝΑΠΛΑΣΗ, σε επιλεγμένους, κλινικά σταθερούς ασθενείς μπορεί να χρησιμοποιείται ειδική κινησιοθεραπεία στη θεραπευτική πισίνα για τη διευκόλυνση της κίνησης και της λειτουργικής άσκησης.
Η επιλογή προϋποθέτει αξιολόγηση της γενικής, αναπνευστικής και καρδιαγγειακής κατάστασης, της ασφαλούς διαχείρισης των εκκρίσεων και της αντοχής του ασθενούς.
Η θερμοκρασία του νερού, το βάθος εμβύθισης, η ένταση της άσκησης και η διάρκεια της συνεδρίας προσαρμόζονται εξατομικευμένα, ώστε να αποφεύγονται σημαντική αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος, υπερβολική κόπωση και αναπνευστική επιβάρυνση.
ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΒΑΡΕΩΣ ΠΑΣΧΟΝΤΟΣ ΑΣΘΕΝΟΥΣ
Η πρόληψη των επιπλοκών αρχίζει ήδη κατά την οξεία νοσοκομειακή αντιμετώπιση. Μετά από σοβαρή επιδείνωση ή μυασθενική κρίση, η Αποκατάσταση αρχίζει ή συνεχίζεται μόλις το επιτρέπει η ιατρική κατάσταση του ασθενούς, ακόμη και πριν είναι σε θέση να σηκωθεί από το κρεβάτι.
Σε ασθενείς με πολύ περιορισμένη κινητικότητα, η φροντίδα περιλαμβάνει σωστή τοποθέτηση του σώματος, ελεγχόμενη κινητοποίηση, αναπνευστική φροντίδα και πρόληψη των επιπλοκών της ακινησίας.
Στην Κλειστή Νοσηλεία της ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ χρησιμοποιούνται προηγμένες θεραπευτικές κλίνες, οι οποίες επιτρέπουν ελεγχόμενες και προγραμματισμένες αλλαγές θέσης, εναλλασσόμενη πλάγια περιστροφή, ειδική διαχείριση των πιέσεων που ασκούνται στο σώμα, θέση πλήρους καθίσματος και, όταν ενδείκνυται, σταδιακή μετάβαση σε περισσότερο όρθια θέση.
Οι συγκεκριμένες λειτουργίες συμβάλλουν τόσο στην πρόληψη όσο και στην αντιμετώπιση των κατακλίσεων.
Οι θεραπευτικές κλίνες διαθέτουν επίσης λειτουργίες επίκρουσης και δόνησης, οι οποίες μπορούν, όταν υπάρχει σχετική ένδειξη, να εντάσσονται στην αναπνευστική φροντίδα του ασθενούς.
Οι δυνατότητες αυτές χρησιμοποιούνται ως μέρος της συνολικής ιατρικής, νοσηλευτικής και θεραπευτικής αντιμετώπισης και δεν υποκαθιστούν την ενεργητική κινητοποίηση και το οργανωμένο πρόγραμμα Αποκατάστασης.
Σε ασθενείς με μεγάλη κινητική εξάρτηση μπορούν επίσης να χρησιμοποιούνται ηλεκτροκίνητοι γερανοί μεταφοράς για ασφαλέστερη μετακίνηση από το κρεβάτι στο αμαξίδιο και στους χώρους θεραπείας.
Το πρόγραμμα επανεκτιμάται συστηματικά και προσαρμόζεται καθώς μεταβάλλονται η μυϊκή δύναμη, η αναπνευστική λειτουργία, η αντοχή και η λειτουργική κατάσταση του ασθενούς.
ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Η μυϊκή αδυναμία, η κόπωση και οι ψυχολογικές συνέπειες της νόσου μπορεί να επηρεάζουν τη σεξουαλική ζωή.
Στην ΑΝΑΠΛΑΣΗ, όταν υπάρχει σχετικό πρόβλημα και ο ασθενής το επιθυμεί, η σεξουαλική αποκατάσταση μπορεί να περιλαμβάνει εξατομικευμένη αξιολόγηση, αντιμετώπιση των παραγόντων που επηρεάζουν τη σεξουαλική λειτουργία, πρακτική καθοδήγηση, συμβουλευτική και ψυχολογική υποστήριξη και, όπου χρειάζεται, ειδική ιατρική αντιμετώπιση.
Η συμμετοχή του/της συντρόφου μπορεί να είναι χρήσιμη, εφόσον το επιθυμεί ο/η ασθενής.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ, ΑΘΛΗΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Στην ΑΝΑΠΛΑΣΗ, η δημιουργική απασχόληση, η άθληση και η κοινωνική συμμετοχή συμπληρώνουν το πρόγραμμα Αποκατάστασης και προσαρμόζονται στην κλινική και λειτουργική κατάσταση, στη μυϊκή δύναμη, στην αντοχή, στα ενδιαφέροντα και στους θεραπευτικούς στόχους κάθε ασθενούς.
Οι δραστηριότητες μπορεί να περιλαμβάνουν ζωγραφική, χειροτεχνία, μαγειρική, μουσικές και ομαδικές δραστηριότητες, προσαρμοσμένη άθληση και συμμετοχή σε πολιτιστικές και κοινωνικές δραστηριότητες εντός και εκτός της ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ.
Η Διεπιστημονική Ομάδα Αποκατάστασης επιλέγει και εντάσσει σταδιακά τις δραστηριότητες σε συνεργασία με τον ασθενή. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στις διακυμάνσεις της μυϊκής δύναμης, στην κόπωση και στην αναπνευστική λειτουργία, με επαρκή διαλείμματα ανάπαυσης και αποφυγή της εξάντλησης και της έκθεσης σε υψηλές θερμοκρασίες.
Στόχος είναι η ενεργός συμμετοχή, η κοινωνική αλληλεπίδραση, η αξιοποίηση των λειτουργικών δυνατοτήτων και η σταδιακή επανένταξη στην καθημερινή και κοινωνική ζωή.
ΠΩΣ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;
Η Αποκατάσταση μπορεί να πραγματοποιείται με Κλειστή Νοσηλεία, Ημερήσια Νοσηλεία ή Κατ’ Οίκον Αποκατάσταση, ανάλογα με την κλινική σταθερότητα, τη λειτουργική κατάσταση και τις ανάγκες του ασθενούς.
Η ομάδα καθοδηγεί τον ασθενή και την οικογένειά του για τις αναγκαίες προσαρμογές στο σπίτι και τη σταδιακή επιστροφή στην εργασία και στην καθημερινή ζωή.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ;
Στην ΑΝΑΠΛΑΣΗ στόχος είναι η μεγαλύτερη δυνατή αποκατάσταση της λειτουργικής ικανότητας και της αυτοϋπηρέτησης του ασθενούς και η ενεργός επανένταξή του στην προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική και επαγγελματική ζωή.
